<![CDATA[Król Lew PBF - <font color="#1eb43c">Skrawek Sawanny</font>]]> //pbf.krollew.pl/ Wed, 29 Apr 2026 16:30:20 +0000 MyBB <![CDATA[Wyschniętę jeziorko]]> //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=2812 Mon, 08 Jan 2018 19:17:51 +0000 //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=2812 To jeziorko umiera i ożywa co porę deszczową. Jest to lekkie obniżenie terenu do którego wzbierają się wody po większych deszczach albo kiedy pobliska rzeka wyleje. Samo jeziorko jest niewielkie a w tej chwili jest popękaną martwą ziemią którą otaczają drzewa i sucha pożółkła trawa.

Mała zielono-żółta papuga wylądowała na lekko przysuszonym baobabie który rósł przy brzegu, by rósł gdyby nie to że wody tutaj nie było ani trochę. Papużka machała głową w górę i w dół powtarzając w kółko te same słowo.
- Te, te, te. - Gdy dostrzegła przechodzącego lwa rozprostowała swoje skrzydła, wystartowała niczym mała zielona rakieta i robiąc kółka nad postacią na dole powtarzała te swoje te
- Te!


[Otwarta Przygoda]
]]> To jeziorko umiera i ożywa co porę deszczową. Jest to lekkie obniżenie terenu do którego wzbierają się wody po większych deszczach albo kiedy pobliska rzeka wyleje. Samo jeziorko jest niewielkie a w tej chwili jest popękaną martwą ziemią którą otaczają drzewa i sucha pożółkła trawa.

Mała zielono-żółta papuga wylądowała na lekko przysuszonym baobabie który rósł przy brzegu, by rósł gdyby nie to że wody tutaj nie było ani trochę. Papużka machała głową w górę i w dół powtarzając w kółko te same słowo.
- Te, te, te. - Gdy dostrzegła przechodzącego lwa rozprostowała swoje skrzydła, wystartowała niczym mała zielona rakieta i robiąc kółka nad postacią na dole powtarzała te swoje te
- Te!


[Otwarta Przygoda]
]]> <![CDATA[Obrośnięty Baobab]]> //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=2187 Wed, 14 Dec 2016 23:25:33 +0000 //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=2187 W pewnym zakątku niewielkiej sawanny wytrwale od wielu lat rośnie olbrzymi baobab. Z początku stał w swoim miejscu samotnie, jednak po pewnym czasie dookoła niego zaczęły wyrastać inne drzewa. Obrastał one baobab, jak gdyby chciały się skryć w jego cieniu, schować się przed światem, gdyż przecież są tak niewielkie przy ogromnym drzewie.
Medyczka doskonale wiedziała, gdzie szukać potrzebnych ziół. Już wcześniej upatrzyła sobie to miejsce, podczas jednej z przymusowych eskapad poza termitierę. Mogła tutaj pozbierać nie tylko owoce baobabu, lecz także owoce kigeli i kwiaty oraz pędy akacji, gdyż i te drzewa obrosły teren wokół olbrzymiego drewnianego kolosa, tworząc dookoła mały gąszcz. Lwica ostrożnie zbliżyła się do tej nieznanej gęstwiny i powęszyła chwilę w powietrzu. Poza zapachem kilku roślinożerców, kryjących się gdzieś w głębi, nie wyczuła innych zwierząt, a co najważniejsze lwów. Dalej jednak zachowała swoją codzienną ostrożność. Czas zabrać się za zbieranie medykamentów. Na początku Em postanowiła zebrać owoce baobabu, gdyż mogą one sprawić największą trudność. Na niższy baobab lwica może i by się wspięła, lecz z pewnością nie na coś tak dużego. Oczywiście drzewo nie było, aż tak wielkie, jednak zielonooka miała skłonności do przesady. Znalazła sobie inny sposób na zebranie potrzebnych owoców. Wzięła w pysk grubszą gałąź leżącą na ziemi i podrzuciła ją w kierunku zwisających, zielonych owoców, wesoło zwisających sobie z wyższych i niższych gałęzi. Owoce nic sobie z tego pierwszego uderzenia nie zrobiły, lwica powtórzyła więc tę czynność jeszcze parę razy, aż do skutku. Wynikiem tych jakże przezabawnych, dla postronnego obserwatora, działań był jeden zrzucony owoc baobabu. Medyczka szybko włożyła go do swojej torby i szybkim krokiem ruszyła w stronę najbliższej kigeli. Użeranie się z baobabem zabrało jej więcej czasu niż miała w zamiarze poświęcić, stąd jej pośpiech w drodze do następnego drzewa. Upatrzyła sobie młodą kigelię, nie całkiem jeszcze wyrośniętą, lecz już wdającą owoce. Jedna z gałęzi wręcz uginała się pod ciężarem kiełbaskowatych, szarych owoców. To ją grzywiasta obrała sobie za cel. Odłożyła na bok torbę z zebrzej skóry i skupiwszy wzrok na jednym z owoców, przyczaiła się do skoku. Wyskoczyła jak wyrzucona z procy i łapami spróbowała zgarnąć, któryś z szarych podłużnych kształtów. Złapała i to nawet więcej niż jeden, lecz większość z nich rozbiła się o ziemię i nie nadawała do dalszego użycia. Na szczęście dla lwicy jeden z owoców ocalał i nie musiała powtarzać niezdarnych skoków. Ten medykament również szybko wrzuciła do swojej torby i truchcikiem skierowała się ku rozłożystej akacji, rosnącej nieopodal. Aż dziwne jak wiele gatunków drzew może rosnąć blisko, nie przeszkadzając sobie wzajemnie. Aby zebrać żółte kwiaty i młode listki, potrzebne do sporządzania wywarów Em musiała się niestety na to drzewo wspiąć, a rzec trzeba iż wspinanie się na drzewa, do ulubionych zajęć lwicy nie należało. Zrezygnowana westchnęła tylko i zostawiając torbę z baobabem i kigelią u podnóża pnia, rozpoczęła swoją wspinaczkę, która... zakończyła się już po chwili. Pierwsza próba wspięcia się na akację zakończyła się sromotną porażką ze strony brązowej, a także bolesnym upadkiem na zad. Mamrocząc pod nosem przekleństwa i z rosnącym gniewem zielonooka podjęła drugą, potem trzecią oraz czwartą próbę. Przy piątej z wrogim warknięciem rzuciła się na pień wbijając weń pazury i poczęła się mozolnie wspinać na niższe gałęzie. Nie zamierzała włazić jakoś wysoko, tyle tylko, aby dosięgnąć do kwiatów i listków. Kiedy stanęła na grubej, niskiej gałęzi, opierając się przednimi łapami o pień dalej ciągnący się w górę, złapała zębami jedną z młodych, porośniętą kwiatami gałąź, oczywiście ostrożnie, obawiając się cierni, które jednak raczej porastały starsze gałęzie akacji. Po dłuższym momencie szamotaniny młodsza gałąź, mimo swej walki została zerwana. Lwica z zniecierpliwieniem, ale i zadowoleniem bezpiecznie zeszła z akacji, wciąż trzymając w pysku efekt swojej walki z natrętnym drzewem. Znajdując się już na ziemi oddzieliła od całej gałęzi potrzebne jej części i schowała do pasiastego woreczka. Złapała torbę pełną medykamentów w pysk i po ostatnim zmierzeniu nienawistnym spojrzeniem, głupiej akacji ruszyła z powrotem do termitiery szybkim biegiem. I tak była na zewnątrz już zbyt długo.

//z.t

+ 1x

[Obrazek: baobab.png] [Obrazek: kigelia.png] [Obrazek: akacjakwiaty.png]
]]> W pewnym zakątku niewielkiej sawanny wytrwale od wielu lat rośnie olbrzymi baobab. Z początku stał w swoim miejscu samotnie, jednak po pewnym czasie dookoła niego zaczęły wyrastać inne drzewa. Obrastał one baobab, jak gdyby chciały się skryć w jego cieniu, schować się przed światem, gdyż przecież są tak niewielkie przy ogromnym drzewie.
Medyczka doskonale wiedziała, gdzie szukać potrzebnych ziół. Już wcześniej upatrzyła sobie to miejsce, podczas jednej z przymusowych eskapad poza termitierę. Mogła tutaj pozbierać nie tylko owoce baobabu, lecz także owoce kigeli i kwiaty oraz pędy akacji, gdyż i te drzewa obrosły teren wokół olbrzymiego drewnianego kolosa, tworząc dookoła mały gąszcz. Lwica ostrożnie zbliżyła się do tej nieznanej gęstwiny i powęszyła chwilę w powietrzu. Poza zapachem kilku roślinożerców, kryjących się gdzieś w głębi, nie wyczuła innych zwierząt, a co najważniejsze lwów. Dalej jednak zachowała swoją codzienną ostrożność. Czas zabrać się za zbieranie medykamentów. Na początku Em postanowiła zebrać owoce baobabu, gdyż mogą one sprawić największą trudność. Na niższy baobab lwica może i by się wspięła, lecz z pewnością nie na coś tak dużego. Oczywiście drzewo nie było, aż tak wielkie, jednak zielonooka miała skłonności do przesady. Znalazła sobie inny sposób na zebranie potrzebnych owoców. Wzięła w pysk grubszą gałąź leżącą na ziemi i podrzuciła ją w kierunku zwisających, zielonych owoców, wesoło zwisających sobie z wyższych i niższych gałęzi. Owoce nic sobie z tego pierwszego uderzenia nie zrobiły, lwica powtórzyła więc tę czynność jeszcze parę razy, aż do skutku. Wynikiem tych jakże przezabawnych, dla postronnego obserwatora, działań był jeden zrzucony owoc baobabu. Medyczka szybko włożyła go do swojej torby i szybkim krokiem ruszyła w stronę najbliższej kigeli. Użeranie się z baobabem zabrało jej więcej czasu niż miała w zamiarze poświęcić, stąd jej pośpiech w drodze do następnego drzewa. Upatrzyła sobie młodą kigelię, nie całkiem jeszcze wyrośniętą, lecz już wdającą owoce. Jedna z gałęzi wręcz uginała się pod ciężarem kiełbaskowatych, szarych owoców. To ją grzywiasta obrała sobie za cel. Odłożyła na bok torbę z zebrzej skóry i skupiwszy wzrok na jednym z owoców, przyczaiła się do skoku. Wyskoczyła jak wyrzucona z procy i łapami spróbowała zgarnąć, któryś z szarych podłużnych kształtów. Złapała i to nawet więcej niż jeden, lecz większość z nich rozbiła się o ziemię i nie nadawała do dalszego użycia. Na szczęście dla lwicy jeden z owoców ocalał i nie musiała powtarzać niezdarnych skoków. Ten medykament również szybko wrzuciła do swojej torby i truchcikiem skierowała się ku rozłożystej akacji, rosnącej nieopodal. Aż dziwne jak wiele gatunków drzew może rosnąć blisko, nie przeszkadzając sobie wzajemnie. Aby zebrać żółte kwiaty i młode listki, potrzebne do sporządzania wywarów Em musiała się niestety na to drzewo wspiąć, a rzec trzeba iż wspinanie się na drzewa, do ulubionych zajęć lwicy nie należało. Zrezygnowana westchnęła tylko i zostawiając torbę z baobabem i kigelią u podnóża pnia, rozpoczęła swoją wspinaczkę, która... zakończyła się już po chwili. Pierwsza próba wspięcia się na akację zakończyła się sromotną porażką ze strony brązowej, a także bolesnym upadkiem na zad. Mamrocząc pod nosem przekleństwa i z rosnącym gniewem zielonooka podjęła drugą, potem trzecią oraz czwartą próbę. Przy piątej z wrogim warknięciem rzuciła się na pień wbijając weń pazury i poczęła się mozolnie wspinać na niższe gałęzie. Nie zamierzała włazić jakoś wysoko, tyle tylko, aby dosięgnąć do kwiatów i listków. Kiedy stanęła na grubej, niskiej gałęzi, opierając się przednimi łapami o pień dalej ciągnący się w górę, złapała zębami jedną z młodych, porośniętą kwiatami gałąź, oczywiście ostrożnie, obawiając się cierni, które jednak raczej porastały starsze gałęzie akacji. Po dłuższym momencie szamotaniny młodsza gałąź, mimo swej walki została zerwana. Lwica z zniecierpliwieniem, ale i zadowoleniem bezpiecznie zeszła z akacji, wciąż trzymając w pysku efekt swojej walki z natrętnym drzewem. Znajdując się już na ziemi oddzieliła od całej gałęzi potrzebne jej części i schowała do pasiastego woreczka. Złapała torbę pełną medykamentów w pysk i po ostatnim zmierzeniu nienawistnym spojrzeniem, głupiej akacji ruszyła z powrotem do termitiery szybkim biegiem. I tak była na zewnątrz już zbyt długo.

//z.t

+ 1x

[Obrazek: baobab.png] [Obrazek: kigelia.png] [Obrazek: akacjakwiaty.png]
]]> <![CDATA[Skaliste wzniesienia]]> //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=1866 Tue, 10 May 2016 12:34:50 +0000 //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=1866 [Obrazek: 245gi7p.jpg]

Teren, z którego widać całą mała sawannę. Z tego miejsca do oazy jest bardzo blisko. Roślinność raczej unika takich miejsc. Całe wzniesienie pokryte jest trawą i gdzieniegdzie jakimś krzewem. Przez brak drzew czuć tutaj wiatr, który w porównaniu z niższymi terenami jest ciut chłodniejszy. ]]> [Obrazek: 245gi7p.jpg]

Teren, z którego widać całą mała sawannę. Z tego miejsca do oazy jest bardzo blisko. Roślinność raczej unika takich miejsc. Całe wzniesienie pokryte jest trawą i gdzieniegdzie jakimś krzewem. Przez brak drzew czuć tutaj wiatr, który w porównaniu z niższymi terenami jest ciut chłodniejszy. ]]> <![CDATA[Polana]]> //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=1482 Sun, 01 Nov 2015 14:32:23 +0000 //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=1482
[ Dodano: 01-11-2015, 15:43 ]
Szła prosto. Zamierzała zaraz znaleźć się nad czarną rzeką, żeby móc na spokojnie w domu porozmawiać z lwiątkami. Na razie jednak nie odzywała się. Szła w ciszy, czasem tylko spoglądając czy Tjalve i Shida nie postanowili się odłączyć jednak.
Powłóczyła łapami nieprzerwanym rytmem, aż zatrzymała się na chwilę czując zmęczenie i osłabienie. Starała się go pozbyć kręcąc głową. Jednak musiała na chwilę przystanąć. Zaraz pójdą dalej, ale musiała odsapnąć. Oddychała głęboko wdychając suche powietrze drażniące jej płuca. Obróciła się w stronę swoich pociech. Podeszła do nich i każde musnęła językiem po pyszczkach. Szczególnie rozgniewany, zapłakany pyszczek Shidy. Teraz, gdy byli sami mogli spokojnie zająć się swoimi uczuciami. Przynajmniej do póki nie ruszą dalej. ]]>
[ Dodano: 01-11-2015, 15:43 ]
Szła prosto. Zamierzała zaraz znaleźć się nad czarną rzeką, żeby móc na spokojnie w domu porozmawiać z lwiątkami. Na razie jednak nie odzywała się. Szła w ciszy, czasem tylko spoglądając czy Tjalve i Shida nie postanowili się odłączyć jednak.
Powłóczyła łapami nieprzerwanym rytmem, aż zatrzymała się na chwilę czując zmęczenie i osłabienie. Starała się go pozbyć kręcąc głową. Jednak musiała na chwilę przystanąć. Zaraz pójdą dalej, ale musiała odsapnąć. Oddychała głęboko wdychając suche powietrze drażniące jej płuca. Obróciła się w stronę swoich pociech. Podeszła do nich i każde musnęła językiem po pyszczkach. Szczególnie rozgniewany, zapłakany pyszczek Shidy. Teraz, gdy byli sami mogli spokojnie zająć się swoimi uczuciami. Przynajmniej do póki nie ruszą dalej. ]]> <![CDATA[Samotne drzewko na wzniesieniu]]> //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=213 Tue, 26 Jun 2012 15:08:07 +0000 //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=213
Wysoka trawa... Lokacja położona blisko rzeki, w dodatku na wzniesieniu, ach, żyć, nie umierać! Dart upodobał sobie owe miejsce, tu można go najczęściej spotkać. Owy dżentelmen przechadza się regularnie po sawannie patrolując teren. Strażnikiem nie jest, czemu? Bo ten tytuł jest zbędny, tylko dupy się pierze tym, którzy mają ten tytuł a terenów niedopilnowani, choć każdy ma strzec swej ojczyzny.
]]>
Wysoka trawa... Lokacja położona blisko rzeki, w dodatku na wzniesieniu, ach, żyć, nie umierać! Dart upodobał sobie owe miejsce, tu można go najczęściej spotkać. Owy dżentelmen przechadza się regularnie po sawannie patrolując teren. Strażnikiem nie jest, czemu? Bo ten tytuł jest zbędny, tylko dupy się pierze tym, którzy mają ten tytuł a terenów niedopilnowani, choć każdy ma strzec swej ojczyzny.
]]> <![CDATA[Skrawek Sawanny]]> //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=212 Tue, 26 Jun 2012 15:07:30 +0000 //pbf.krollew.pl/showthread.php?tid=212
Cóż... prawie cały Skrawek Sawanny służy za teren do polowań. Nie jest to rozległy teren, jednak w zupełności starcza stadu. Zwierzyna niechętnie tu chodzi, jednak jest jej wystarczająco, by wykarmić większość drapieżnych gęb... sprawa zmienia się w trakcie pory suchej, gdzie roślinożercy schodzą się stadami w okolice Rzeki, która nigdy nie wysycha- i jest to jedno z niewielu takich miejsc. Większość członków Stada Szkarłatnego Świtu poluje właśnie tutaj, żeby napełnić brzuszki, bo to właśnie w tym miejscu można spotkać większe, jadalne ssaki.
]]>
Cóż... prawie cały Skrawek Sawanny służy za teren do polowań. Nie jest to rozległy teren, jednak w zupełności starcza stadu. Zwierzyna niechętnie tu chodzi, jednak jest jej wystarczająco, by wykarmić większość drapieżnych gęb... sprawa zmienia się w trakcie pory suchej, gdzie roślinożercy schodzą się stadami w okolice Rzeki, która nigdy nie wysycha- i jest to jedno z niewielu takich miejsc. Większość członków Stada Szkarłatnego Świtu poluje właśnie tutaj, żeby napełnić brzuszki, bo to właśnie w tym miejscu można spotkać większe, jadalne ssaki.
]]>