Dość niewielka łąka, ale i tak robi duże wrażenie swym urokiem. W czasie pory mokrej ciężko jest dostrzec jakiekolwiek źdźbło trawy pośród wielobarwnych, pachnących, przepięknych kwiatów wszelkich rodzajów. Łąka dosłownie wygląda niczym misterny dywan, kunsztownej roboty, przez co zwabia do siebie wszelkie pszczoły, motyle, co tylko nadaje jej więcej uroku. Miejsce jak z bajki.

Ale nawet gdy opady się zmniejszają, tu wciąż rosną polne kwiaty, a trawa się zieleni. W czasie najsuchszych miesięcy i upałów, jeżeli zechcesz znów nacieszyć swe oczy widokiem kwiatów, wystarczy tu przybyć i dobrze się rozejrzeć, by znaleźć nieśmiało wyglądające zza źdźbeł barwne płatki roślin. 

Rozległa dolina otoczona drzewami, które tworzą wokół niej pierścień. Nie ma w niej nic niezwykłego – trawa aż po horyzont, niewiele innych roślin. Swą nazwę zawdzięcza temu, że jest to znane miejsce do obserwowania gwiazd – zwłaszcza tych spadających. Wiele stworzeń zbiera się tu, by zadrzeć łeb i godzinami spoglądać w niebo w poszukiwaniu znajomych konstelacji, bądź by dostrzec nowe.

Jest to szczególnie ważne miejsce dla wyznawców Księżyca. Wierzą oni, że gwiazdy są ich zmarłymi przodkami, zatem odwiedzają tę dolinę, by porozmawiać o swej przeszłości i historii, by spoglądając w rozgwieżdżone niebo poczuć tę niezwykłą więź ze swymi poprzednikami.