Szukam czegokolwiek by rozruszać moją postać. Nie będę wybredny, może być kumpel, koleżanka, smark bez rodziców czy coś. Czy po prostu jeśli komuś się nudzi to ja chętnie popisze.

Nad równiną padał delikatny deszcz. Nie przeszkadzało to jednak w codziennych czynnościach. Jako że opady były niewielkie, jedynie nieznacznie zmniejszały pole widzenia. Wilgotne, chłode powietrze sprzyjało pościgom, które na tym terenie były nieodłącznym elementem polowania. Działo się tak z powodu braku kryjówek i nie dość wysokiej trawy.

Póki co nie myślałem jeszcze nad dokładną funkcjonalnością naszych zbiórek, ale myślę, że to przydatna rzecz. Każdy dostanie swoje własne konto razem z przelewem opali. Co z tym poczniemy, omówimy na Ustaleniach. Więc jeśli ktoś coś, niech pisze tutaj :)


Israel: 495 - przygarnięte przez Zephyra i wróci na konto, jeśli bractwo się kiedyś odrodzi lub do poprzedniego właściciela, jeśli wróci do gry żywą postacią.

*powstanie tutaj kiedyś cudowny opis, jak znajdę na niego czas i chęci*

Och, chyba się nie mylił. Ryk kilku lwów stamtąd skąd właśnie "uciekał", nie zwiastował niczego dobrego. Ale miał to gdzieś. Jeszcze się mu nie zdarzyło by coś mu nie wyszło, tym bardziej ucieczka. Chociaż średnio mu się to podobało, tak nagle znikać z miejsca, wolałby pokazać tym lwom jak bardzo nie mają z nim szans. Po kolei. 
Bo wiadomo było, że kiedy przeciwników kupa to i herkules dupa. 
Ale on się zemści. I plan, jaki miał, zaboli ich jeszcze bardziej. 
Soth się specjalnie nie zastanawiał nad kierunkiem ucieczki. Od usłyszenia ryku biegł nieprzerwanie wzdłuż rzeki, a kiedy już widział dżunglę w oddali, postanowił przeprawić się na drugą stronę i pobiec we wcześniej wspomnianym kierunku. Chociaż rzeka była szeroka i go spowalniała, to zapewne te kundle z królową też spowolni. 
A jego zapach też powinien nagle się urwać i wprowadzić ich w lekkie zakłopotanie. Parę sekund, ale zawsze coś. 
Parę metrów za rzeką postanowił złapać oddech. A potem znów biec ile sił w nogach. W głębokiej trawie powinien ich szybko zgubić.

Deszcz od kilku już dni bez przerwy padał, topiąc równinę w wodzie. Zwierzęta jednak chętnie wychodziły na pastwiska, aby najeść się świeżo wyrośniętej trawy i orzeźwić nieco ciało chłodną substancją, przy okazji mogły się umyć z pyłu i kurzu. 
Akurat dzisiejszego popołudnia pojawiłeś się na równinie ty. Dookoła jednak nie było widać nikogo, ani niczego co do jedzenia by się nadało, albo jedynie tak ci się wydawało. W wyższych trawach mogły kryć się rozmaitego rodzaju zwierzęta roślinożerne, które zdecydowały się na sen lub kąpiel błotną. W oddali tuż pod samą dżunglą kręciło się całkiem dorodne stadko samic elandów. Były póki co jeszcze z daleko, abyś mógł je dostrzec, po za tym dostanie się do nich zajęłoby ci wiele czasu, w dodatku byłbyś widoczny na tle zielonożółtych traw. 

Nikita po burzliwym starciu z obcą lwicą, która wkroczyła na tereny stadne udała się w poszukiwaniu spokoju i odosobnionego miejsca. Była zmęczona i nie ukrywała tego, a wręcz przeciwnie. Każdy jej kolejny krok był istną katorgą widoczną z punktu widzenia innego stworzenia. Powoli kładła łapę za łapą, łeb miała nisko opuszczony, a uszy spływały po nim bezsilnie jak gdyby zbrakło im sił. 
Chcąc nie chcąc złota wciąż przesuwała się w kierunku granicy terenów królestwa z wielkim oceanem. Wpełzła na teren skaliska nieco zniechęcona dalszą podróżą i tym iż znalazła się w tak rzadko odwiedzanym przez innych miejscu. Rozejrzała się nieco baczniej po okolicy i zbadała ją wzrokiem oraz węchem. Nie dostrzegła niczego niepokojącego czy nieznanego je zmysłom. Podniosła głowę na chwilę, by znaleźć miejsce na drzemkę. Padło na jedną z wyżej położonych półek skalnych. Resztą sił lwica wybiła się kończynami i wdrapała do celu. Następnie ułożyła się wygodnie w zagłębieniu i dość twardo przysnęła. 
W tym miejscu mogła zapomnieć o troskach i problemach, rozluźnić się i odstresować. Przede wszystkim dać też obolałym mięśniom chwilę na regenerację straconych sił. Martwiła się trochę o swoje dalsze losy w stadzie, a przede wszystkim o swoją przyszłość.

Chmury nad sawanną były ciężkie, zapowiadały deszcz, który mógł spaść w najbliższej przyszłości. Trawy na sawannie falowały w podmuchach wiatru, nie był on jednak szczególnie gwałtowny. Brak palącego słońca sprzyjał wysiłkowi oraz pobudził do aktywności tych mieszkańców sawanny, którzy zazwyczaj pozostawali w cieniu. Przy takich warunkach, grupa złożona z trzech lwów mogła mieć szansę na dobrą zdobycz.

Choć Bomvu wędrował już długo po okolicznych ternach, na razie nie wydarzyło się nic ciekawego, no, może poza niezręcznym spotkaniem ze strażnikiem Lwiej Ziemi. Choć z jego oazą wiązało się wiele nieprzyjemnych wspomnień, od których przecież uciekł aż tutaj, to przynajmniej było to przyjemne miejsce, które mógł nazwać domem. Eh, przynajmniej nie włóczył się już po pustyni.
Idąc tak dalej pogrążony we własnych myślach dotarł w pobliże wielkiego, starego baobabu. Słonce chyliło się ku zachodowi, upiększając pobliski step czerwono-pomarańczową barwa. Choć ostatnio wszedł świadomie na tereny stada, tym razem nie wyczuł niczego, co mogłoby go zaalarmować o obecności innych lwów. Przystanął jednak przy majestatycznym drzewie, podziwiając niesamowity widok.

Eden przybył do kryjówki Makariego, od dawna wahał się, ale uznał, że w końcu kiedyś trzeba. Nie chciał męczyć tym Emy, nie znał jej wcale no i była nowa. Co innego Makari. Jego już znał i był dłuższy stażem w stadzie. Wszedł do jaskini medyka. Od razu do jego nozdrzy dostał się przyjemny zapach ziół. Chrząknął głośno, by nie przestraszyć gospodarza.
- Halooo? Czy jest tu kto?